| آفتاب راي تو گر روشني کمتر دهد | | زاغ را طاوس گردد بچه اندر آشيان |
| گر ز خاک نهروان آيد خلاف تو پديد | | قيرگون گردد جهان از قيروان تا قيروان |
| کرد زهر چشم تو بر سيستان روزي گذر | | نهر خون گردد ز شمشير تو شهر نهروان |
| حزم تو حصن رزانت را بود چون کوتوال | | زان شد از خار سليب آکنده ريگ سيستان |
| اي گران زخم سبک حمله به روز معرکه | | عزم تو سيل صيانت را بود چون ديدهبان |
| اي به نيک اختر شده هم سلف سلطان جهان | | بندهات کيسه سبک دارد همي نرخ گران |
| حور و غلمان بر مبارک عقد تو گاه نثار | | از وفاق تست اکنون خلق عالم شادمان |
| عقد تو گشتست عقد مملکت را واسطه | | تحفها برده ز شادي يکدگر را در جنان |
| خطبهي تو بوده اندر نيکنامي معجزه | | سور تو گشتست لفظ تهنيت را ترجمان |
| بود خواهد عقد تو در عقد چون دنيا و دين | | وصلت تو گشته اندر شادکامي داستان |
| گاه خطبه خواندن تزويج فرخ فال تو | | رفت خواهد عهد تو در عهدهي امن و امان |
| عقد تو عين عقيدت بود خواهد روز و شب | | بر تنت بوده نثار رحمت از هفت آسمان |
| زير طاق عرش طاوس ملايک جبرئيل | | سور تو عين سرور و شادماني جاودان |
| هم بر آن طالع که با زهرا علي و مرتضي | | از نثار تو شده ياقوت پاش و درفشان |
| مه به تسديس زحل کرده نظر با آفتاب | | وصلتي کردي به توفيق خداي مستعان |
| نوزده روز از مه روزه گذشته روز نيک | | وصلتي کردي به رسم بخردان باستان |
| خاندان خان و سلطان از تو زينت يافتند | | اختياري بود کان باشد ز بهروزي نشان |
| خاندان خان به تو آباد خواهد گشت ازآنک | | کز تو خواهد گشت معمور اين دو ميمون خاندان |
| اي عطاهاي بزرگت اصل رزق مرد و زن | | خان به تو تسليم کرد و جان به تو پرداخت خان |
| عز دين مسعود فرخ را تو فرخ اختري | | وي سخنهاي لطيفت انس انس و جان جان |
| خصم با سلطان نداند در جهان پهلو زدن | | دختر فرخ هميشه بر تو بوده مهربان |
| هرکجا سلطان بود با او تو باشي همرکاب | | تا تو سلطان جهان را بود خواهي پهلوان |
| رايت تدبير تو گيرد سپهر اندر سپهر | | هرکجا سلطان رود با او تو باشي همعنان |
| از کفايت شد کف تو ضامن ارزاق خلق | | مرکب اقبال تو گيرد عنان اندر عنان |
| زاغ اگر بر نام تو در آشيان بيضه نهد | | ضامني کورا بود توفيق در ضمن ضمان |
{{Fullname}} {{Creationdate}}
{{Body}}